Posted by: cbouyio | 18 February, 2016

Φαντασία, ma non troppo…

Source: Φαντασία, ma non troppo…

Advertisements

kalymnosola

mytilhnh-pro-thumb-largeΓράφει η Νίνα Γεωργιάδου*

Ζήσαμε και σήμερα μια μέρα της «κανονικότητάς» μας. Για μας η κανονικότητα πια δεν περιλαμβάνει μόνο να είναι τα παιδιά σου άνεργα και ψυχοπλακωμένα, να μην μπορείς να πληρώσεις τον ΕΝΦΙΑ και να σου ‘ρχεται το κατασχετήριο.

Η δική μας κανονικότητα έχει εμπλουτιστεί με δόσεις μαζικού θανάτου σε επαναλαμβανόμενες

View original post 375 more words

Posted by: cbouyio | 7 January, 2016

101 Big And Small Ways To Make A Difference In Academia

Here are 101 ideas of ways to make a difference in academia that I have come up with, either from experience, observation, or wishful thinking.  Please add your own ideas in the comments section!

Source: 101 Big And Small Ways To Make A Difference In Academia

Posted by: cbouyio | 7 January, 2016

101 Big And Small Ways To Make A Difference In Academia

Reblogged on WordPress.com

Source: 101 Big And Small Ways To Make A Difference In Academia

Ctrl+Alt+Dem

horizon_2020_1

Jan Blommaert 

Attracting external funding has become, everywhere, one of the main priorities of academics, and writing funding application has consequently also become one of their main tasks. The idea is “competitiveness”: quality will be evident when academics, individually or in teams, acquire funding after a strict and rigorously exclusive peer-review process. In addition, specific sources of funding are specified as benchmarks, suggesting that they are the “most competitive” ones, and therefore also the best and most objective indicators of quality: think of the ESRC in the UK or (the focus of this text) the European framework program Horizon 2020. In every form of performance management – for individual academics seeking promotion or tenure, for research teams, departments and entire universities – success in such benchmark external funding acquisition is given immense positive attention. Universities, consequently, impose quota on their academic units – “you shall apply for at least five…

View original post 1,137 more words

Posted by: cbouyio | 1 January, 2016

Αποτίμηση 2015

Γράφει ο Β.Π.

Το 2015 τον ήπιαμε. Θα συνεχίσουμε να τον πίνουμε στο διηνεκές μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι τα χεγκελιανά σχήματα για τα «περιούσια»( πχ το περιούσιο πλήθος, ο λαός), τα «αδούλωτα» και τα «αδιαμεσολάβητα ριζοσπαστικά» διαμέσου των αιώνων είναι μια ψευδής κατάσταση. Είναι, όμως, μια ψευδής κατάσταση που έχει επιβληθεί εκουσίως.

Εμείς, οι ηττημένοι της ιστορίας επιχειρήσαμε να διαχειριστούμε την ήττα μας μέσω της αναβλητικότητας και της ανάθεσης. Ανακαλύψαμε τον πόλεμο των θέσεων, είπαμε πως το κράτος είναι προϊόν των ταξικών συσχετισμών, συμπλεχτήκαμε με το κράτος στην υπόθεση της ανοικοδόμησης της μεταπολεμικής Ευρώπης και μεταλλαχτήκαμε σε κάτι «άλλο», συμφιλιωθήκαμε με την ιδέα της νομιμότητας απέναντι στο κράτος και τους θεσμούς του πιστεύοντας ότι το «πνεύμα της ιστορίας» θα ξυπνήσει κάποια στιγμή και θα πάρει εκδίκηση στο όνομα μας. Το «πνεύμα της ιστορίας» λοιπόν, όπως ήταν αναμενόμενο θα ξυπνούσε από το λήθαργο την «ωραία κοιμωμένη»( το πλήθος, ο λαός), στη θέα της οποίας θα έπεφταν τα τείχη της Ιεριχούς.

Σε αυτό το επίπεδο δεν καινοτομήσαμε, το ιδεολογικό σχήμα μας είχε ιστορία πάνω από έναν αιώνα. Επαναλαμβάναμε αυτό που έλεγε ο Κάουτσκι στις αρχές του 20ου αιώνα, «Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα είναι επαναστατικό αλλά δεν κάνει την επανάσταση, την επανάσταση θα την κάνει η εργατική τάξη», αναμένοντας και αυτός το «πνεύμα της ιστορίας» να πάρει εκδίκηση μέσω της Γενικής Απεργίας.

Λάθος, όλα ήταν λάθος. Οι αγώνες της νεότητας μας, η πολιτικοποίηση μας, συμπυκνώθηκαν σε μια raison d’etre που συστάθηκε από ένα συνδυασμό της θεωρίας της ορθολογικής επιλογής με ολίγη από δικαιώματα στα όρια πάντα του κοινοβουλευτισμού και της αυθεντίας του κράτους σε συνδυασμό με μια δημοψηφισματική λογική για την επανάσταση.

Η επανάσταση της γενιάς μου έπρεπε να έχει την προέγκριση του «λαϊκού σώματος» για να είναι έγκυρη. Έπρεπε να υπάρχει πάντα ένας «επιφανής» εκπρόσωπος του κοινωνικού «άλλου» που να επικυρώνει τις εκτιμήσεις και το πολιτικό σχέδιο. Η σχέση με τους προπάτορες του ’20 και του ’30 ήταν μια σχέση επιτελεστική που θύμιζε περισσότερο τελετουργικό απόδοσης τιμών σε πεσόντες ήρωες παρά μια ζωντανή σχέση-γέφυρα με το γιακωβινισμό μιας άλλης εποχής.

Το κοινωνικό συμβόλαιο και το κοινωνικό κράτος μας είχαν μάθει να «ποτίζουμε» το δέντρο της ελευθερίας, αποστερώντας μας όμως τη δυνατότητα να χορέψουμε κάποια στιγμή με άγρια χαρά γύρω από αυτό όπως έκαναν αυτοί που τα φύτευαν πριν από 220 χρόνια. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι χάσαμε την επαφή με την παράδοση μας. Η παράδοση μας δεν ήταν το δέντρο της ελευθερίας αλλά το δέντρο της δικαιοσύνης. Η δικαιοσύνη είναι κόρη της πίστης, του χιλιασμού και της αυτοθυσίας. Η δικαιοσύνη είναι η έλευση του Μεσσία, η οριστική νίκη και όχι η εκπλήρωση ενός σχεδίου που πλέει στα πελάγη του ορθού λόγου. Η δικαιοσύνη δε χρειάζεται κοινοβούλιο και νόμους για να αντλήσει νομιμότητα. Είναι από μόνη της ο νόμος.

Από την εποχή του Winstanley μέχρι την εποχή του Λένιν και του Τρότσκι ήταν ξεκάθαρο ότι η επανάσταση είναι πόλεμος και ότι ο πόλεμος ενέχει ρίσκο. Μπορεί να τον χάσεις, μπορεί να χαθείς πολεμώντας. Αξίζει όμως, όχι μόνο γιατί δεν υπάρχει άλλη επιλογή, αλλά γιατί η δικαιοσύνη είναι η μεγαλύτερη αξία στον ανθρώπινο πολιτισμό και συνδέεται άμεσα με την αξιοπρέπεια.

Με το Σύριζα «μάθαμε» αλλιώς. Ο Σύριζα κυριολεκτικά οικοδομήθηκε στα γκρεμίδια του όποιου γιακωβινισμού που άφησε η δεκαετία του ’90, με τον τρόπο που οι χριστιανικοί ναοί οικοδομούνταν πάνω από τους ναούς των «εθνικών». Ήταν το πολιτικό πρόγραμμα της «εκσυγχρονιστικής ανεμελιάς» που νιώθει να χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια της και που νομίζει ότι μπορεί να χτυπήσει το χέρι πάνω στο τραπέζι, χωρίς να εισπράξει το ηχηρό χαστούκι από την πατρική φιγούρα. Το πρόγραμμα του Σύριζα ήταν αυτό που στη φυσική είναι το «αεικίνητο». Είχε επανάσταση χωρίς εμφύλιο και με δημοκρατική νομιμοποίηση, λαϊκή κινητοποίηση με αστική νομιμότητα, μεταβατικό πρόγραμμα χωρίς σύγκρουση με το κράτος, επιχείρηση αθέτησης του χρέους χωρίς capital controls, αλλαγή του ταξικού συσχετισμού στο εσωτερικό της χώρας( αυτή ήταν η αριστερή πτέρυγα) χωρίς να το καταλάβει ο Ντράγκι και μας κλείσει τις τράπεζες. Ο Σύριζα ήταν η απονενοημένη προσπάθεια του μικροαστικού ιδεώδους μιας παλιάς (στην κυριολεξία) εποχής να διατηρηθεί στο βάθρο του. Μετά την ήττα του καλοκαιριού μετατράπηκε σε μια νύχτα σε αυτό που πάντα ήταν η ψυχή του, δηλαδή «σημιτικός εκσυγχρονισμός» την εποχή της κρίσης και αυτή τη στιγμή κάνει βιαστικά βήματα προς την μετατροπή του σε κόμμα του «ακραίου κέντρου».
Ο Σύριζα όμως στην πορεία του για την εξουσία «κατέκτησε» την αριστερά. Σήμερα οτιδήποτε διακριτό αριστερότερα του Σύριζα, είναι στην ουσία Σύριζα. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο επικαλείται το ίδιο πολιτικό σχέδιο, είτε μιλά για δραχμή και οικονομία υποκατάστασης των εισαγωγών είτε για αποδέσμευση από το άρμα του ιμπεριαλισμού σε τριάντα δυο στάδια με τη σύμφωνη γνώμη της άρχουσας τάξης στα δυο πρώτα.

Πιστεύουν στη Αριστερά πέρα του Σύριζα ότι υπάρχει κάποιο «κόλπο», ένα ευφυές πολιτικό σχέδιο πέρα από αυτά που μπορούσε να προσεγγίσει διανοητικά η αφρόκρεμα του επαναστατικού μαρξισμού του προηγούμενου αιώνα, που θα μας επιτρέψει να συγκρουστούμε νικηφόρα με τον σκληρό ιμπεριαλιστικό πυρήνα, χωρίς Εμφύλιο, χωρίς Βαλκανικούς Πολέμους, με τις καταθέσεις στις τράπεζες, τις επιδοτήσεις και το ΕΣΠΑ στην ώρα τους και τα παιχνίδια στα ράφια του Jumbo. Πιστεύουν επίσης ότι οι μορφές και οι νοοτροπίες συλλογικής οργάνωσης της προηγούμενης περιόδου είναι «κίνημα» και «υποκείμενο», πιστεύουν ακόμη ότι οι οικονομικοί αγώνες είναι λίπασμα στη γλάστρα του «πολιτικού», αν και οι εργαζόμενοι στο Μετρό με την πρόσφατη απεργία τους υπερασπιζόμενοι τον ελεγκτή συνάδερφο τους, τους φωνάζουν στα μούτρα ότι δεν είναι.

Η παρακαταθήκη του «Όχι» είναι η άρνηση συνειδητοποίησης της εκ νέου ήττας μιας ολόκληρης γενιάς με τα πολιτικά προκείμενα και τα πολιτικά εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν και η κατάθλιψη. Η κατάθλιψη γράφει μανιφέστα, πουλάει εφημερίδα και μοιράζει προκήρυξη, διαδηλώνει Προπύλαια-Χαφτεία-Σταδίου-Σύνταγμα, κατασκευάζει νέα πολιτικά υποκείμενα.

Σκατά λοιπόν-όπως το merde που ο μύθος χρεώνει στον Καμπρών, που σημαίνει ηττήθηκα αλλά δεν παραδίδομαι, κάνε ότι καταλαβαίνεις- και τη νέα χρονιά.

Στο μάτι του νεοφιλελεύθερου κυκλώνα, με τη δημοκρατία να μην είναι στα καλύτερα της, με τις προβλέψεις για την παγκόσμια οικονομία ζοφερές, με την προοπτική ενός ρώσο-τουρκικού πολέμου χωρίς την προοπτική της επανάστασης όμως.

Πώς να προλογίσω τη νέα χρονιά?
Ευτυχισμένη η 9η Θερμιδώρ??

Source: Lessons from the Greek debacle: A left euro-skepticism or a left popular front against the EU?

Source: 36 Χρόνια… (απο τον θάνατο του Νίκο Πουλαντζά)

Posted by: cbouyio | 28 September, 2015

Για την αποκατάσταση της Αλήθειας

Source: Για την αποκατάσταση της Αλήθειας

Reblogging an interesting entry by M. Eissen
http://www.michaeleisen.org/blog/?p=1733

« Newer Posts - Older Posts »

Categories